Dyslexie. "Wat is hier de bedoeling?" Geleik had hij. Oh nee: gelijk.

Dyslexie. “Wat is hier de bedoeling?” Geleik had hij. Oh nee: gelijk.

Dyslexie.

“Wat is hier de bedoeling?” Prevelde mijn zoon, 6 jaar oud, achter een spellingslesje op school op de computer. Ik zat naast hem. Had zijn juf gevraagd een dag te mogen observeren. Mijn jongste wilde namelijk niet meer naar school.

Het lesje achter de computer ging over het leren toepassen van ‘ei’ en ‘ij’. Een eisje. Of klijn. Hij zag alles op zijn kop. Achterstevoren. Ondersteboven. Qua lezen.

De gave

Tegelijkertijd zag hij ALLES in zijn directe omgeving. Haarscherp. Qua inzicht, voelen en fotografisch geheugen.

Hij kon wonderlijk diep nadenken. Dat kan hij nog steeds.

Eindeloze vragen. “Ja, maar wat zit er achter het heelal? Hoe ver gaat dat mamma?” Hij zag dingen die ik miste en die er wel degelijk waren. Van hem heb ik leren kijken. De beste gesprekken had ik met hem als hij op zijn hoofd stond tegen de muur.

Ik vroeg hem ooit hoe hij het stilzitten op de kleuterschool vol hield. Door spierspanning bleek. Ging het gesprek centraal en werd opperste aandacht gevraagd, dan zette hij zijn vingertoppen in spanning onder het blad van zijn tafeltje. Dat hield hem bij de les.

Hoe hij leerde

Cijfers leerde hij niet uit een boekje. Maar uit de nummering achterop de ijtjes (:-)) van de skilift in Saas Fee. 48 was eerst 84 voor hem. De skilifteitjes waren niet volgordelijk genummerd. Gingen van 388 naar 1.

Misschien vond hij dat wel fijn. Misschien juist omdat dit niet in het logische systeem paste. Dat is mijn interpretatie achteraf. Ik zag toen vooral een mannetje onder een skihelmpje kijken en kijken. En hij fixte het. Terug in Nederland had hij cijfers onder de knie.

Geleerd op zijn eigen-wijze.

We leren en ontdekken allemaal op onze eigen manier. Op een gegeven moment wordt ‘die manier’ getoetst, gemeten. En volgt beoordeling.

De norm voor het kind

Wat als je dan buiten de boot valt ten opzichte van gemiddelden en toetsnormering?
Slim bent, maar op je eigen manier leert? Je anders denkt en leert dan de gangbare manier in het reguliere systeem?

Mijn jongste werd getest. Met bepaalde uitslag. Oei. Inderdaad afwijkend van de norm. Gesprek met de remedial teacher over vervolg. Hij moest naast de extra uren RT op school ook naschools zwaar aan de bak.

Daarvoor koos ik niet. Ik vroeg de RT-er het boek ‘de gave van dyslexie’ te lezen. Ik snapte haar standpunt, maar wilde hem niet verder belasten. Gunde hem zijn eigen manier en had daar vertrouwen in. Hij hield van boeken en voorlezen. De rest zou volgen.

Na een periode van een aantal weken vertelde ze dat hij enorme stappen in AVI leesniveau had gemaakt. Voor mij geen verrassing. Hij was er dus aan toe.

Rust en tijd gunnen vanuit kennis van leerwegen.

De visionaire begeleider; je bent zo belangrijk

De een is de ander niet. Hetzelfde potentieel kan anders tot uiting komen. Belangrijk is DAT het tot uiting KAN komen en er geen gevoel van falen of dom zijn ontstaat. Als we dat zien en onderkennen, kunnen we ondersteunen.

Maakbaarheid is een illusie. Wat is de norm en wie sluit je in of uit?

Als 80% van de kinderen op een bepaalde manier leert, mag dat niet de norm zijn voor de resterende 20%. Ik besef me hoe moeilijk dat is in de praktijk. En toch.

Het gaat om zien, onderkennen en motiveren.

Soms leren hersenen anders, zijn bepaalde verbindingen er nog niet. Of zijn synapsen anders geprogrammeerd. Je zou dat moeten kunnen laten. De natuur zijn gang laten gaan.

In onze drang om te weten en te meten en onder druk van interne en externe rapportagesystemen (voor bijvoorbeeld extra FTE’s) is die ruimte er soms bijna niet.

Kinderen worden dan geforceerd.

Als je moet voldoen, leer je omwegen nemen. In je brein. Terwijl jij als kind op dat moment hele andere dingen ziet. Zeker zo waardevol. Broodnodig voor wat onze toekomst vraagt. Alleen zitten die niet in het toets-programma. En juist daar worden potentiële andere talenten begraven.

De gave van dyslexie. De gave van de hoogbegaafde. De onderpresteerder. De middel-moter. De afvallige. De opstandige. De stille. De dromer. De gave van het kind tegenover je.

De weg naar eigenheid

Gaven en talenten van kinderen?

It is in the eye of the beholder. Degene die begeleidt, kijkt, voelt, ziet en durft te vertrouwen. Vertrouwen durft te geven. Het gaat om perspectief.

Zien we de kracht of het normatieve tekort?

Durf een ander te laten stralen. De wereld heeft hem of haar nodig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *