Juist waar het klopt, wordt gesneden

Juist waar het klopt, wordt gesneden

Juist waar het klopt, wordt gesneden

Mensen in de zorgsector en hulpverlening hebben passie voor hun cliënten. Zoeken binnen de gegeven marges naar mogelijkheden.

‘Nieuwe’ voorstellen in de zorgverlening

In de zorgverlening -en ook de hulpverlening- worden veel ‘nieuwe’ voorstellen gedaan. Zijn die echt nieuw? Of gaat het over richtingen die zorgmensen en hulpverleners al jaren bepleiten? Beginnen we pas nu met luisteren?

De realiteit

Mijn vriendin stopte met haar werk in het ziekenhuis omdat ze er onvoldoende kon zijn voor haar patiënten. Slecht nieuws gesprekken moesten ‘op tijd’. Een minuut of drie. Dat trok ze niet en dus stopte ze. Uiteindelijk stapte ze jaren later opnieuw de zorg in. Ze is weer in opleiding omdat haar hart niet anders kan. Volgt een managementopleiding in de hoop een verschil te kunnen maken.

Een tweede vriendin werkt in de thuiszorg. Uiterst bevlogen. Ze wil ingaan op wat zich aandient. Terwijl ze wast en kousen aantrekt. Een praatje maken met haar cliënt, verbinding leggen. Gesprek volgt…. En dan moet ze afkappen. Want: tijd schrijven. Het raakt haar diep.

Een derde vriendin moest een complete afdeling psychiatrie weg-reorganiseren. Ze werkte het klokje rond om de patiënten elders goed onder te brengen.

Bij de palliatieve afdeling van het oude Meander Medisch Centrum in Amersfoort waren -toen ik er werkte- nog geen extra faciliteiten voor patiënten en familie. Geen familiekamers, geen ruimte om je even terug te trekken. Dus reed de verpleegkundige patiënten naar het grote raam op de gang om in alle rust de zonsopgang of –ondergang te kunnen zien op de Utrechtse Heuvelrug. Probeerde zo iets bij te dragen aan de levenskwaliteit van de mensen waarvoor ze zorgde. Ze handelde en deed haar best binnen de marges, omdat ze een verschil wilde maken. In het spanningsveld tussen concordance & compliance zocht ze met haar collega’s de ruimte om buiten de lijntjes te kleuren.

En bij mijn huidige opdrachtgever is het niet anders. Ook hier wordt door iedereen gezocht naar mogelijkheden. Artsen, verpleegkundigen, mantelzorgers, familie, vrijwilligers, staf, facilitair, receptie, schoonmaak, horeca. Alle geledingen. Het is hartverwarmend.

Juist in de sectoren waar het hart klopt, wordt gesneden. Onderwijs, zorg, hulpdiensten, politie, justitie. Allemaal op rek.

Wat willen we? Duwen of faciliteren?

Wat willen we? Zoveel mooie mensen die hart in onze maatschappij brengen. We kunnen op ze duwen. Of faciliteren.

Onderwijs kraakt, hulpdiensten, politie en justitie staan op het punt van een breakdown. In de zorgsector hebben we een zorginfarct in het vizier. Tekort aan 12.000 verpleegkundigen. Zij bieden zorg voor de mensen die ons lief zijn. Onze ouders, kinderen, geliefden. Laten we het gebeuren? Deze sectoren emotioneel failliet gaan?

Passie? Echt wel

Kunnen we de groep die de menselijke maat vertegenwoordigt in ons maatschappelijk bestel centraler stellen? Naar hen luisteren? Hen waarderen? In aandacht, tijd, ontwikkelingsmogelijkheden, ondersteuning en geld? Als je wervingsadvertenties leest voor mensen in de zorg, zie je dat in de koppen van de advertenties vaak een beroep wordt gedaan op passie.

Nou, aan passie bij deze groep volgens mij geen gebrek. Evenmin bij politieagenten, onderwijzers, ambulancepersoneel en de vele, vele vrijwilligers en mantelzorgers in Nederland.

Veranderingsmoe of overbelast?

Over deze groep hoor je weleens dat die ‘veranderingsmoe’ zou zijn. Of in de contramine. Nou… Er is zoiets als draagkracht. Mentale en fysieke belasting. Passie. Sociale context. Een support-systeem. Financiële beloning. En er is een optelsom van wat overblijft als je de balans opmaakt. Conclusie? Misschien structureel overbelast? Gehoord en gezien? Gewaardeerd? Gesteund?

Buigen tot het barst? Of voeden?

Je kunt stellen dat onder druk alles vloeibaar wordt. Dat betekent dat mensen zullen voegen, maar hoe gezond of ziek wordt het systeem daarmee?

Of je blijft buigen totdat het barst. Evenmin een gezond perspectief. We hebben het over mensen…. De caregivers van onze maatschappij. Mensen die een verschil willen maken. Voor jou, voor mij. Voor wie we liefhebben. Kiezen we daarvoor?

Een andere benadering

Een andere benadering dan… Hoe ziet die eruit? Minder protocol, minder voorschriften, meer autonomie en regie over het eigen werkveld lijken logisch. Meer zeggenschap over processen, beleid en procedures. Volgens mij zijn dat essentiële voorwaarden om te komen tot innovaties en goede zorgverlening. Dit geldt ook voor andere sectoren zoals bijvoorbeeld onderwijs. Luisteren naar input vanuit het werkveld. Daar waar het gebeurt. Daar waar mensen weten wat nodig is.

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *