Mijn kinderen krijgen het moeilijk. Ze dagen ons systeem uit.

Mijn kinderen krijgen het moeilijk. Ze dagen ons systeem uit.

 

Mijn kinderen krijgen het moeilijk vermoed ik. Ze dagen het systeem uit. Of beter gezegd: ze stellen het ter discussie. Ze willen meer, zoeken anders. Ze zijn 15, 17 en 19.

Dwars

Ze zijn vaak dwars. En in die dwarsheid ligt een heleboel besloten. Broertje dood aan autoriteit en gezag. “Dat moet je verdienen.” “Hoezo omdat het al jaren zo gaat?” “Wie ben jij om me te vertellen wat ik MOET?” “Wat heb je zelf gedaan dan?” “Milieu, wat doe jij eraan?”

Ze zijn scherp van tongriem. Kunnen fileren. Het mes erin en nog een keer draaien. Vaak ben ik sprakeloos, WTF denk ik dan… wat een grote bek.. In mijn emotie komt er van alles voorbij. Als ik daarna -rustiger- beschouw, voel ik iets anders.

Behoefte

Wat is de behoefte die achter dit gedrag ligt? Wat proberen ze duidelijk te maken?

Ze hebben behoefte aan eigenheid, autonomie en regie. Ze voelen zich gevangen in de door ons afgesproken systemen. “Mam, nog twee jaar school, dan misschien een tussenjaar, dan zes jaar studeren en dan 50 jaar werken….. ” “Ik sla er dood van.”

De jongste is beweeglijk. Op de Montessorischool mocht hij ramen wassen, koffie rondbrengen, de gang op, even lopen. Dat hielp. Nu zit hij ‘vast’ in een cognitief systeem van 4 VWO en het gaat niet goed. Het hoe en waarom gaan er niet in. Hij spijbelt, wil weg. Hij mist naar eigen zeggen veel onderwijs op andere -niet cognitieve- vlakken.

Eigen pad

Alle drie voelen ze zich niet fijn bij het onderwijssysteem. Als ze vooruitkijken naar het vervolg zie ik ze gedreven, maar niet echt blij. Volgens mij is het de laatste meting/veldslag in moeten volgen in ‘normaal’ zijn en je echte eigen pad lopen. Als je dat kent.

Wat is dat eigen echte pad dan?

Dat vinden ze heel moeilijk te benoemen. Keuzestress, FOMO, een curriculum moeten hebben van heb ik jou daar, onderling vergelijk met hun peers… het spanningsveld tussen vrijheid en keurslijf… ze ademen het. Het maakt ze onzeker.

Wat ze -gelukkig nog niet- doen is aannemen. Zomaar. Ze zoeken naar een mix. Waarin ze zich herkennen. In hun oriëntatie op bijvoorbeeld vervolgopleidingen vinden ze die mondjesmaat.

Wat doe je dan?

Moet ik ze opschoppen? Ik vind dat lastig. Tuurlijk stimuleer ik het benutten van hun talent en capaciteiten. Moeten ze werken en leren doorzetten van me. Maar het waarom daarvan kan me ook de adem benemen. Hoe maak ik het legitiem? Op basis van welke argumenten?

Mijn oudste zit in keuzeproces van vervolgstudie na VWO. Wat een stress. Als ik hem vraag alles los te laten aan -zelf aangeleerde of opgedrongen- verwachtingen en een keuze te maken voor iets waarvan hij blij wordt en energie krijgt wordt het stil. Ik ben met hem in gesprek hierover. En dan zegt hij: “Mam, wie ben ik nu eigenlijk? Daar zit mijn stress.” En: “Met de keuze voor het een sluit ik het andere uit.”

Heb ik dan gefaald als opvoeder? Ik denk het niet. Ik denk dat de trekkrachten heel groot zijn en dat die het eigen perspectief en voelen vertroebelen. Weg van de kern dus. It takes a village to raise a child. Hoe zijn wij als village?

Onze systemen

Onderwijs is nog steeds primair cognitief georiënteerd. Kennis is macht. Klopt. Ten dele. Want onze maatschappij met al haar vraagstukken vraagt helderdenkenden, heldervoelenden en helderhandelenden. En in het PO leiden we onze kinderen niet zo op. In het VO evenmin.

Volgens mij vragen onze kinderen juist daarin ontwikkeld te worden. En zoeken ze ondersteuning.

Drie pubers in huis stellen mij voor vragen. Ja, ik kan laaiend worden. Geloof me. Het onderliggende appèl raakt me tegelijkertijd bijzonder.

Mijn middelste: “Ik zou graag aan de hand genomen willen worden door iemand die ik echt bijzonder vind.”  Dat gaat over Learning by doing. Een ouderwets meester-leerling model. We zijn er niet op toegerust. Ik snap haar gedachte. Leren van je voorbeeld. De ins and outs.

Oproep

Ik vind het lastig waar onze pubers zitten. Grote compassie. Ze zitten in een fossiel systeem en voelen en willen zoveel meer. En wat ze voelen, willen en vragen klopt.  Hoe bieden we ze wat ze willen? Heb jij ideeën? Deel ze ajb.

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *