Oud en nieuw als je pijn hebt.

Oud en nieuw als je pijn hebt.

Terugblik

Het jaar dat je overleed, 1994, schoten we met oud en nieuw een pijl de lucht in. Voor jou. En eigenlijk misschien wel meer voor onszelf, in de waanzin van het bestaan na jouw overlijden dat jaar. Je was de Haarlemmerolie in ons gezin, de rots, de lieflijke, de verstandige. De Drent.

Het is nu 2018, vooravond 2019. De scherpe kanten zijn weg, maar ik mis je nog altijd. 24 jaar later. Ik ben nu 48. De helft van mijn bestaan inmiddels zonder jou, die me leven gaf en leerde leven. Het is 31 december als ik dit schrijf en ik schrijf niet zomaar.

Ik denk aan mensen met pijn.

Feestdagen

Het zijn feestdagen in december. Van Sinterklaas naar Kerst naar Oud en Nieuw. Juist in de overgang van het nieuwe jaar contempleren we. Overpeinzingen, pas op de plaats, doelstellingen nieuwe jaar, goede voornemens. Ik weet uit zakelijke ervaring dat er wordt gemindmapt. Plaatje voor de toekomst. Mooi, belangrijk en goed, want iedereen heeft uit de grond van zijn of haar hart iets belangrijks te geven.

Mensen die verlies hebben geleden contempleren ook. Grote verlangens zakelijk worden vaak marginaal. Deze mensen kennen de essentie. En hebben kracht. Ze kennen de downside en weten wat het is om licht terug te zoeken  Daar zit een werkwoord in. Het is hard werken om licht te hervinden als je verlies lijdt. Perspectieven veranderen. Je  omgeving blijft hetzelfde, maar jij bent niet meer dezelfde. En weet je, juist jouw veerkracht, je bouncability geven je zoveel kracht.

Terug naar jullie, lieve lezer

Mijn moeder overleed. Ik was jong. Haar imprint was overduidelijk. Voor het overgrote deel veilig en steunend. Het schild in mijn rug verdween en ik bevroor. Stond er alleen voor. Ik miste haar, haar zijn, haar bevestiging, haar kroelen en aaien als ik er doorheen zat. Moest mezelf opnieuw uitvinden. Dat was nogal een weg. Pas veel later besefte ik me hoe alles in elkaar stak. Educatie daarover was heel belangrijk.

Het nieuwe jaar

Ieder nieuw jaar, iedere dag heeft kansen en iets moois. Juist in het voorbij gaan van de dagen kunnen we kracht ervaren. Kunnen zeg ik bewust. Want soms is het donker en weet je niet hoe. Wij schoten zoals gezegd in 1994 die pijl de lucht in, voor mijn moeder, en ook voor onszelf. Verloren en op zoek naar nieuw evenwicht. We gingen door en verder. Pas later leerde en snapte ik hoe alles samenhing. En dat gun ik iedereen.

Kracht

Mensen die verlies lijden zitten in niemandsland. Veel liefde, veel goedbedoelde adviezen. En ook alleen. Want ieder proces van verlies lijden, het verdriet en dat verdriet leren verweven is uniek. Immer weer ontroert mij de kracht van mensen. Hun veerkracht. Veerkracht en draagkracht bij ongoing business, maar ook bij speciale data. Zoals in deze dagen. December. Iedereen samen.

Ode

Ode aan jou, dappere. Die strijdt voor licht in deze dagen. Die iets moois wil maken van het nieuwe jaar. Met alle pijn en verdriet. Die contempleert en besluit fuck it. Ja, ik zit erdoorheen, nee, ik weet nog niet hoe, maar ik ga het wel doen. Je hebt de kracht, ook al weet je misschien nog niet hoe. Vertrouw op jezelf. Leer je eigen behoeften kennen.

Oproep aan netwerk

Steek je handen, hoofd en hart uit. Voor alle lieve strijders. Ze hebben je nodig. Verlies draag je zelf, maar niet alleen.

Voor jou

En voor jou dappere, je vindt je weg. Hobbels en obstakels ja, eigen koers ja. Blijf bij jezelf. No matter what.  Je bent prachtig. En als je het niet weet sta ik naast je.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *