Zorg vraagt een partijloze, maatschappelijke benadering

Zorg vraagt een partijloze, maatschappelijke benadering

 

Zorg vraagt een partijloze, maatschappelijke benadering. Zeg ik zomaar, Waarom?

Ik zie dat het op de zorgvloer gebeurt. Prachtige initiatieven. Zoveel doorleefde ervaring en weten wat cliënten willen en zoeken. Wat ze nodig hebben. Het maakt me keer op keer stil en blij. De mensen in het zorgproces, aan het bed, in interactie en dagelijkse dialoog met de cliënten waarvoor ze zorgen, snappen het. Mijn diepe wens is dat deze mensen beter gehoor gaan vinden. In de politiek, in onze maatschappij.

Mensen in de zorg zijn maatstaf

Mensen in de zorg zijn verantwoordelijk voor de geliefden van velen. Deze mensen zijn dragers. Ze streven kwaliteit van leven na voor de mensen waarvoor ze zorgen. Voor mij zijn ze ons geweten van menselijkheid. Zelden heb ik een zorgende ontmoet die het zomaar laat ‘afweten’. Deze mensen gaan voor hun cliënt. Afhaken gebeurt niet zomaar. Als ze wél afhaken, komt dat vaak omdat ze niet meer kunnen. Ze zijn gefrustreerd en moe gebeukt door het systeem. En in dit stadium zijn ze bijkans persoonlijk emotioneel failliet. Ze kunnen niet wat ze willen.

Doorkijkje I

In mijn huidige werk staat ruimte creëren voor mensen met een dementie centraal. Binnen wetgeving wordt door zorgteams gezocht naar manieren om buiten de lijntjes te kleuren. Het zijn juist deze zorgteams die mensen zien als competent mens, in plaats van patiënt. Dat is een verschuiving in paradigma. Doorkijkje?

Je ouder dementeert en het gaat thuis niet meer. Uiteindelijk volgt vaak -pijnlijke- uit huis plaatsing naar een zorginstelling. Wat doen ze daar? Rustgevende middelen geven bij loopdrang, gesloten deuren? Of zoeken de mensen die je ouder begeleiden naar manieren waarin die loopdrang geïntegreerd wordt? Eventueel ondersteund met technologie, detectie, een volgsysteem, maar is het uitgangspunt: jij moet lekker kunnen blijven bewegen? Een zinvol leven leiden? Durven ze wetgeving te tartten en het spanningsveld te betreden tussen concordance & compliance?

We kunnen klinische beelden en daarbij horende oude prescripties volgen. Met een toekomstig zorginfarct in het vizier lijkt dit niet raadzaam. Bovenal gaan oude benaderingen voorbij aan de humor, de nuance, eigenheid, het verlangen om gezien te blijven worden bij mensen met een dementie of andere zorgbehoevenden. Deze mensen kunnen en willen nog zoveel. En juist die essentie zien en voelen zorgteams.

Doorkijkje II

Op de palliatieve zorgafdeling bij MMC destijds was het besef niet anders. Terminale patiënten werden ’s ochtends en ’s avonds met bed en infuus naar het grote raam in de gang gereden. Vandaar had je een magnifiek uitzicht op de Utrechtse heuvelrug met zonsopgang of zonsondergang. Dat was zeker geen protocol. Het werd geboren vanuit liefde van verpleegkundigen voor hun patiënt.

Sponsorprojecten die ik bij artsen en verpleegkundigen inventariseerde lagen voornamelijk op het gebied van complementaire zorg. Lees ‘niet harde’ zorg. Geurtherapie en voetmassages voor oncologiepatiënten, muziek op de afdeling geriatrie, gekleurde recoveryruimtes, familiekamers waar mensen bij elkaar kunnen konden zijn.

Zorg verdient omdenken

Het recente voorstel om een chief nursing officer aan tafel te zetten bij raden van besturen en raden van toezicht verheugt me. Er was een enorme discussie over BIG 2. Juist de mensen uit het veld roerden zich. Het lijkt nu van tafel. Zorg toegankelijk, menselijk en professioneel houden voor iedereen vraagt inbreng van betrokkenen en loslaten van partijpolitieke standpunten.

Weg van versplintering! Samen

Versplintering op belangrijke thema’s…. het is niet oké. Juist bij belangrijke thema’s als zorg, onderwijs en veiligheid moeten beleidsverantwoordelijken en wij allemaal gezamenlijk optrekken. Kennis nemen van de ervaringen uit het veld. We kunnen iets poneren dat wellicht goed valt bij de achterban (eventueel met verkiezingen in het vizier).  Houden we rekening met de desastreuze gevolgen van de overnight gigs? Of durven we gezamenlijk te vertragen? Durven we de balans op te maken, grondig na te denken, elkaar te zoeken en als maatschappij verantwoordelijkheid te nemen voor de uitdagingen die ons wachten en ons allemaal aangaan? Ooit zijn we allemaal zorgbehoevend. Plaats voor de heldere stem van de mensen in het veld, de experts? Waardevol!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *