Kanker. Doodgaan. Mooi vriendje. Jij blijft het leven vieren. Wat een kracht!

Kanker. Doodgaan. Mooi vriendje. Jij blijft het leven vieren. Wat een kracht!

 

Kanker heb je. In je botten. En je bent uitbehandeld. Je gaat dood. De arts in het ziekenhuis heeft het je net verteld. In de auto op de terugweg bel je onze oudste, die een feest geeft voor zijn 18e verjaardag. “Slecht nieuws,” zeg je, “maar ik ben erbij.”

Een half uur later kom je binnen. Kaal hoofd, onder een petje. Dat petje gaat al snel af. Gewoon jij. Puur. Met je verdriet.

Je dealt.

Je dealt met de pats on the shoulder, de vragen. We zijn dan nog met een klein gezelschap. Je kent iedereen goed. Onhandig gefriemel. Hugs. Mannenknuffels. Tranen.

Iedereen houdt van je. Intens. Maar hoe te reageren? Jij hebt een bizarre weg in het vooruitzicht. Dat besef is er bij alle mannen om je heen.

Je danst.

Ik zie je later op de avond bewegen in de grote groep pubers. Het is feest. Er wordt gekletst, gedronken, gedanst, geflirt.

Ook jij danst. Prachtig. Je hebt het helemaal, the moves, the looks. De inhoud. Je bent zo mooi. En jij weet dat het eindig is. Dat is je vanmiddag verteld. Het is maart. Jouw prognose is deze zomer.

Hongerig naar het leven.

Je bent gekomen omdat je erbij wilt zijn. De andere optie is dat je zou gaan nadenken over wat je is verteld. Daar bedank je nog even voor.

Je bent hongerig naar het leven. En jij, mijn lieve vriend, juist jij moet afscheid nemen van het leven.
Gewoon hartstikke ziek. Onomkeerbaar. Je zit in een andere dimensie.

Je bent 18 en ook ineens 100+

Later op de avond zeg je “Het is beter nu, dan dat ik 50 ben en kinderen zou hebben.”

Het is geen tekst voor een puber. Een prachtige puber die het leven moet vieren. Ontdekken. Experimenteren. Je had je eigen weg moeten vinden. Heel, heel oud moeten worden. Met een schare kleinkinderen.

Mooi ben je.

Bon vivant. Slim, scherp, alert. Communicatief. Sportief. Vol dromen. Idealen. Gek op je ouders, je broers. je vrienden. Je bent van het plezier, de verdieping, de gezelligheid. Gortdroge humor. Hilarisch. Je verbindt, met je zijn en je belangstelling. Die uiterst breed is.

Er is nog een feestje waarvoor je bent uitgenodigd, maar je besluit dat je wilt blijven. Ik zie je tussen vrienden die een toekomst hebben. Die van jou is uiterst beperkt. Jij hebt nog een paar maanden.

Ik wil dat je blijft. Mensen zoals jij. Jij geeft licht. En je bent ook ineens ‘oud’.  100+. Hebt inzichten. Jij weet. Voelt het.

Dan breek je los uit ons gesprek en je danst. Ik aanschouw. Dans lieverd, dans!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *